Vandaag is het dan eindelijk zover.
De reis naar Tupelo en Memphis kan beginnen.
Volgens onze planning zouden vandaag ook naar Schiphol gaan, maar dan om te overnachten in het Sheraton Hotel om de volgende morgen uitgerust en relaxed te vertrekken naar de USA.
Maar wij krijgen vorige week te tickets en daar stond op vermeld dat we vertrokken om 08.00 uur vanaf vliegveld Heathrow bij Londen.
Dus snel weer van alles regelen.
Sheraton hotel afzeggen, Arena Travel bellen vanwege de vliegtickets.
Nu toch wel een klein beetje stress.
Gelukkig had Arena Travel het probleem snel opgelost door nieuwe tickets te regelen.
Verder hebben ze een hotel overnachting nabij het vliegveld geregeld.
We vliegen nu vanaf Schiphol naar Londen, overnachten daar één nacht en de volgende morgen om 08.00 uur vanaf Londen naar Memphis.
De koffers hebben we de dag ervoor al in gepakt en vandaag is het alles nog even nalopen of we niets hebben vergeten.
Zou toch raar zijn als je op Schiphol stond en je komt ineens tot ontdekking dat je bijvoorbeeld je paspoort niet bij je hebt.
Dan heb je echt een groot probleem.
Verder even kijken of je alles in je koffer hebt, vooral veel korte broeken en t-shirts, want het is op het ogenblik zeer heet in Tupelo en Memphis.
Om 11.40 stond de taxi voor de deur en konden de koffers worden ingeladen.
Mooi op tijd op het station om de trein van 12.22 te nemen naar Schiphol.
Lekker 1 klas zitten, want dat heb je wel nodig met al je bagage.
Aankomst op Schiphol om 14.40 uur.
Als eerste zorgen voor Engelse Ponden, daar we straks vanaf Heathrow een taxi moeten nemen naar ons hotel.
Nadat te hebben geregeld is het nu wel tijd voor een kop koffie.
Dat gaat er wel in na 2 uur in de trein zitten.
Om 18.15 was het tijd om in te checken voor de vlucht. 19.05 vertrok onze vlucht eindelijk naar Heathrow in Engeland.
Onze eerste stop van de reis naar de USA.
Na een vlucht van ongeveer 40 minuten aankomst op Heathrow Airport, 18.45 uur plaatselijke tijd.
Koffers halen, taxi nemen en dan naar het Hotel.
Blijkt onze taxi chauffeur ook nog van Elvis te houden.
Het hotel ligt gelukkig niet zover van het vliegveld, maar 15 minuten rijden.
Inchecken in het hotel, even wat TV kijken en dan vroeg naar bed, want morgen moeten we al vroeg op (03.30 uur).
Londen, 10-08-2007
03.30 wake-upcall.
Wat een tijd, ben je op vakantie moet je nog vroeg op.
Je moet wat over hebben voor je vakantie.
Snel even een klein ontbijtje en uitchecken, want om 04.30 uur staat de taxi alweer voor de deur om ons naar het vliegveld te brengen.
Op Heathrow de bekende veiligheidsmaatregelen.
Schoenen uit, tas controleren en allerlei vragen m.b.t. de veiligheid.
Want stel je eens voor dat je van plan bent om een aanslag te gaan plegen.
05.30 ingecheckt en gecontroleerd, maar boarding kan pas om 07.15 uur.
Dus nog even wat tijd om rond te kijken in de shops.
Om 07.00 konden we door de controle (alweer) bij United Airlines.
Ook weer hetzelfde verhaal (Schoenen uit, tas controleren en allerlei vragen m.b.t. de veiligheid.) Dit is nu eenmaal nodig tegenwoordig.
Na een vlucht van 7,5 uur zijn we aangekomen op Chicago O’Hare Airport om 09.55 plaatselijke tijd (18.55 Nederlandse tijd).
Nu we op Amerikaanse grond zijn is het de bedoeling door Immigrations te gaan, met weer allerlei maatregelen.
Vingerafdruk wijsvinger links en wijsvinger rechts en nog eens op de foto.
Daarna de koffer halen door Customs (Douane) en de koffer opnieuw inleveren voor de binnenlandse vlucht naar Memphis.
Gelukkig zijn ze hier bij Customs nog al vriendelijk.
Een paar jaar geleden was dat wel anders.
Na al deze regelingen met de monorail naar Terminal 2 voor de vervolgvlucht, die pas gaat om 15.15 uur plaatselijke tijd.
En ja hoor, ook in Terminal 2 dezelfde regels weer: Schoenen uit, tas door de scan.
Je wordt er af en toe gewoon gek van.
Maar als je niks te verbergen hebt, hoef je je er geen zorgen over te maken en dit gewoon maar voor lief nemen.
Eerst even wat eten en daarna nog even de shops langs, want het duurt nog wel weer lang van 11.15 t/m 15.15.
Eindelijk, om 15.00 uur kunnen we instappen voor onze vlucht naar Memphis.
Maar het liep al een beetje vertraging op, doordat de vele koffers die nog aan boord waren er eerst uit moesten en dan die van ons er allemaal weer in.
Om 15.30 is het dan eindelijk zover.
Na een vlucht van ongeveer 1,5 uur eindelijk aankomst in Memphis, waar het weer mooi weer is en zeer warm.
Vanaf Memphis Airport de shuttle bus (geregeld door Arena) naar Tupelo, wat ook nog een reis van ongeveer 1,5 uur is.
Toen wij eindelijk in ons hotel waren, waren wij (vanaf Londen gerekend) bijna 23 uur op.
Even snel nog wat eten en dan lekker vroeg naar bed.
Morgenvroeg staat de rondrit door Tupelo gepland.
Tupelo, 11-08-2007
07.00 Uur op, douchen, eten en ons klaarmaken voor onze rondrit door Tupelo.
Eerst naar het Ramada Inn hotel, waar we vertrekken in een colonne van 16 bussen.
Onder politie begeleiding.
Dit is echt een ervaring op zich, onder politiebegeleiding.
Alles maar dan ook alles wordt voor de bussen afgezet.
Motoragenten rijden vooruit om kruispunten af te zetten, zodat wij onder begeleiding van een politieauto gewoon door kunnen rijden.
Je zou zeggen dat het met de 30Th Anniversary druk zou zijn, maar in 2002 (25Th Anniversary) waren er 24 bussen.
Toch even 8 bussen minder.
Vanaf daar ging het eerst naar Lawhon Elementary School.
De 1 school waar Elvis op zat.
Vanaf hier gingen 8 bussen op de rondrit en 8 bussen bleven hier.
Na wat gesprekken en in de aula van de school nog even wat rondkijken en wat foto’s nemen.
Toen de anderen terug waren, gingen wij op onze rondrit door Tupelo.
Eerst over de Fairgrounds, wat helaas allemaal gesloopt is.
Nu staat op die zelfde grond City Hall.
Vanaf daar is het naar de Tupelo Hardware Store waar Gladys in 1946 voor Elvis zijn eerste gitaar kocht voor $ 12,75.
Op dit moment is hij helaas gesloten.
Na deze zeer korte stop (ongeveer 5 minuten) weer terug naar Lawhon Elementary School om vandaar uit met 16 bussen naar de Birthplace te gaan.
Daar aangekomen zag het zwart van de mensen die allemaal voor de Fan Appreciation Day zijn gekomen.
Toespraken en het hijsen van de vlag onder begeleiding van het Amerikaanse volkslied.
Als vaste prik is er een optreden van The Landmarks.
Een gospelgroep opgericht in 1975 te New Alabany, Mississippi.
Tijdens een pauze nog even gezellig met de groep gepraat in hun tourbus.
Gewoon één en al vriendelijkheid.
Daarna nog één maal een concert van hun bijgewoond.
Je kunt het aan hun ogen zien dat ze er heel veel plezier in hebben.
Na dit even optreden eens even wezen kijken in de shop.
Deze shop is kort geleden helemaal verbouwd en heropend op 08-01-2007.
Met meer als 2000 souvenirs is er voor iedere fan wel iets te vinden.
Hierna nog even het Elvis Museum bezocht.
Het museum geeft een goede indruk van Elvis Presley leven in Tupelo en daarna.
Daarna het geboortehuis bezocht.
Nu is het gelukkig niet zo druk.
Het is fantastisch om te zien hoe de Presleys vroeger hebben geleefd.
Gebouwd in 1934 door Vernon Presley voor $ 180,00.
De hamer waar hij het huis me heeft gebouwd, ligt tentoongesteld in het museum.
Dit huis bestaat uit 2 kamers, de eenvoud zelf.
Slaapkamer en achter de keuken/woonkamer.
Het verhaal gaat dat dit huis NIET op zijn originele plek staat.
De gebruiksvoorwerpen in het huis zijn niet de originele, maar is ongeveer gelijk aan de periode dat de Presleys daar leefden.
Het geboortehuis trekt elk jaar ongeveer 50.000 bezoekers.
Na dit bezoek nog even naar de Elvis Chapel geweest.
Nu was het er zeer rustig.
Het is gewoon heerlijk om daar even tot rust te komen onder het genot van Elvis Gospels.
Na dit bezoek de shuttle bus terug genomen naar ons hotel.
Vandaar uit nog even wezen shoppen in The Barns Crossing Shopping Mall.
Als de Amerikanen iets groot doen, dan is het ook groot.
Ontelbare winkeltjes van klein tot grote ketens zoals Sears.
En ook ontelbaar vele eetgelegenheden.
Na deze lekker drukke dag ging eten er wel weer in.
Tupelo, 12-08-2007
Vanmorgen vroeg opstaan om de eerste bus te nemen naar The Summits Inn voor onze gratis t T-shirts en de T-shirts die we hebben besteld.
Ook hebben we de kaarten opgehaald voor de festivals in Memphis.
Toen we om 09.30 aankwamen was het al behoorlijk druk.
In totaal bijna 2 uur in de rij alleen voor een paar T-shirts en tickets.
Doordat het allemaal zolang duurde zijn we meteen maar met de shuttle naar The Tupelo Hardware gegaan.
Helaas was hij nog niet open, dus eerst maar even gekeken op de plek waar vroeger The Fairgrounds stond.
Er is een mooi park gemaakt en City Hall staat er nu.
Je kunt het haast niet voorstellen dat je hier op dezelfde grond staat waar Elvis op 10 jarige leeftijd tijdens The Mississippi-Alabama and Dairy Show op 10 jarige leeftijd
Old Shep zong.
Daar de Hardware Store nog steeds niet open is, de shuttle maar genomen naar The Automobiel Museum.
In totaal 100 jaar automobiel geschiedenis in één groot gebouw.
Vanaf de Mercedes Benz uit 1886 tot en met een Dodge Viper uit 1994 (12 mijl op de teller).
Een kleine 100 auto’s met een totale waarde van ongeveer $6.000.000.
Ook staat er een Lincoln Mark IV uit 1976 die “behoort” zou hebben aan Elvis Presley.
Iets waar ik dan toch wel mijn twijfels over heb.
Er stond een kopie bij van een cheque die Elvis “zou” hebben ondertekend, maar deze handtekening wijkt toch heel wat af van de handtekeningen die Elvis normaal altijd zette.
Dus of het waar is, ik betwijfel het.
Na dit bezoek de shuttle bus terug naar de Hardware, die nu wel open is.
Deze winkel is nog helemaal zoals het vroeger was toen Gladys voor Elvis de gitaar kocht.
Het hele gebouw ademt nog steeds de sfeer van vroeger uit.
Er worden dan nu wel artikelen van deze tijd verkocht, maar de inrichting is nog steeds de originele inrichting.
Fantastisch om te zien.
En nog steeds worden er gitaren verkocht.
Na dit bezoek de shuttle terug naar de Summit om een hapje te gaan eten in The Waffle House, wat eigenlijk ook een soort traditie is geworden als we in Tupelo zijn.
Omdat we, na ons eten, nog genoeg tijd hadden voor ons diner vanavond, hebben we de shuttle naar Barns Crossing Shopping Mall genomen.
Ook weer zo’n typisch Amerikaanse Mall.
Groot en heel veel winkels.
Omdat deze Mall vlak bij ons hotel zat zijn we lopend terug gegaan, iets wat de Amerikanen heel raar vinden.
Want zij lopen haast niet, zij doen alles met hun auto.
In ons hotel even douchen en omkleden, want om 18.15 kwam de shuttle om ons te brengen naar het diner met o.a. de burgemeester van Tupelo.
Elke keer weer een fantastisch gezicht.
Een hele grote zaal vol met allemaal Elvis fans op diner met de burgemeester.
Na verschillende toespraken en het eten zelf kwam er een verassing.
Doordat er verschillende dingen fout waren gegaan bij Arena Travel, kregen we als goedmaker een klein optreden van The Imperials.
Een fantastisch optreden, alleen de zaal is niet echt geschikt om te dienen voor een optreden.
Maar dat mocht de pret niet drukken.
Na dit spetterende optreden werd de avond voortgezet met muziek (dansavond voor de Engelsen).
En dat was voor ons Nederlanders het teken om te gaan.
Aangezien het morgen weer vroeg dag is (morgen is het vertrek naar Memphis), is het wel lekker om vroeg te gaan slapen.
Tupelo Memphis, 13-08-2007
Vanmorgen zouden de bussen om 10 uur komen om ons naar The Summit te brengen.
Maar zoals alles de laatste tijd loopt, ging ook dit niet echt goed.
Uiteindelijk kwam de bus pas om 10.3 uur.
Op naar The Summit vanwaar wij in konvooi naar Memphis “zouden” vertrekken.
Ook dit liep weer anders als de bedoeling was..
Doordat de andere Elvis fans ook later werden opgehaald, gingen wij direct (zonder konvooi) naar Memphis.
Weer 1,5 uur in de bus.
Aangekomen in Memphis werden we eerst afgezet bij Wolf Chase Shopping Mall, om iets te eten en wat boodschappen te doen.
Ook weer typisch zo’n Amerikaans shopping centrum waar je U tegen zegt.
Zo groot mogelijk met heel veel winkels.
Om 16.15 eindelijk op weg naar ons hotel.
De aanblik van het hotel aan de buitenkant bracht bij ons al wat twijfels.
Aangekomen in het Artisan Hotel, was het weer eens een chaos.
Het inchecken verliep niet helemaal soepel.
En ten tweede, er waren 2 liften waarvan 1 kapot was.
Kun je ongeveer nagaan wat een chaos het was, omdat eigenlijk iedereen naar boven moest.
Na ongeveer een half uur konden wij eindelijk naar onze kamer..
Binnen zag de kamer er goed en schoon uit, maar ook dit was niet helemaal zoals vermeld in de brochure.
Géén koelkast, géén waterkoker of koffiezet apparaat.
Er was zelfs geen afstandsbediening voor de TV en zelfs geen handdoeken in de douche.
Wat dat betreft hadden wij nog niet te klagen.
Er waren zelfs kamers waar helemaal geen airco was, dat heb je echt wel nodig met deze hitte.
Er waren zelfs kamer waar ze nog aan het verbouwen waren.
Bij de aanblik van dit soort taferelen is een hele grote groep Elvis fans die uit Nieuw Zeeland kwamen per direct weer uitgecheckt en hebben een ander hotel geëist.
Ze hadden er veel geld voor betaald, maar niet om in z’n soort hotel te worden ondergebracht.
Ze hebben een ander hotel gekregen, maar in Tunica ver buiten Memphis.
Het liep vandaag al weer lekker.
Gauw de shuttle bus naar Graceland waar we voor waren gekomen.
Ook dit verliep weer eens niet fantastisch.
Kom je beneden om 17.15, staan er 3 bussen.
Er stond al een hele groep Elvis fans klaar om naar Graceland te vertrekken, krijg je te horen dat de bussen pas om 18.00 vertrekken.
Hoezo alles verloopt vlekkeloos?
Het was al warm (41 graden), maar iedereen stond nu echt op koken.
Stipt om 18.00 vertrokken de bussen.
Als één niet goed loopt, loopt ook bijna alles niet goed.
Maar eindelijk op weg naar Graceland.
Het blijft elke keer weer een fantastisch gezicht om Graceland te zien.
Als eerste maar eens even wat gaan eten en daarna shop in, shop uit.
Voordat we iets kochten eerst even rondkijken.
En wat ons opviel was dat er veel prullaria dit jaar te koop is.
Het ergste is toch wel dat je tegenwoordig je eigen jumpsuit kunt kopen.
Dat EPE dit soort dingen promoot begrijp ik echt niet.
Vroeger moesten ze er niets van hebben en nu omarmen ze het.
Men denkt dat als men Elvis er maar opzet, koopt de fan het wel.
Dat werkt niet altijd.
Er zijn wel leuke dingen, maar die zijn dan meestal ook wel erg aan de dure kant.
Ondanks dat toch nog wat kleine souvenirs gekocht.
Om 22.00 de shuttle terug naar ons hotel.
We moesten bus nr. 2 hebben.
Bus nr. 1 was mooi op tijd, dus maar even wachten op nr. 2.
Wachten, wachten en nog eens wachten.
En de volgende bus die kwam was plotseling weer een nr. 1.
Hij zou ons wel eerst even wegbrengen, dus we konden instappen.
Zit je net en wil de bus vertrekken komt er bus nr.2.
Dus weer overstappen.
Omdat hij al laat was denk je dat hij wel direct vertrekt, niet dus.
Weer 20 minuten wachten tot hij eindelijk vertrok.
Het loopt vandaag wel weer lekker.
Kom je terug in het hotel en wat denk je?
Kun je je kamer niet in omdat je pasjes niet meer werken.
Als dat weer is geregeld kom je tot ontdekking dat er nog geen handdoeken aanwezig zijn.
Daar weer achteraan, want na deze warme dag wil je toch wel even onder de douche.
We zien wel weer wat de dag van morgen ons gaat brengen.
Memphis, 14-08-2007
Vanmorgen al weer voeg op om de eerste shuttle naar Graceland te nemen.
De bedoeling was om al vroeg de Meditation Garden te bezoeken, maar helaas ging dat niet door vanmorgen.
Ik denk, omdat gisteravond het 1 concert op het grasveld voor Graceland was, ze alles zo willen laten voor het 2e concert van vanavond waar wij heen gaan.
Dan eerst maar even ontbijten, maar de boel gaat pas om 10.00 open.
Het is nu nog maar 08.30.
Dan maar even langs de benzinepomp voor een heerlijk broodje met koffie, wat ook wel best smaakt.
Om 09.30 zouden we een Graceland tour van Arena Travel krijgen.
En ook dit liep anders, want we mochten al om 09.00.
Het is gewoon een fantastisch gevoel om weer door die deur binnen te stappen.
Alleen het idee al in het huis te zijn waar Elvis heeft gewoond.
Living Room, Dining Room, Kitchen, TV-Room, Pool Room, Jungle Room, Vernons Office, Throphy Room, Racquetball Building en dan(in mijn ogen het ultieme) The Meditation Garden.
Mooi om te zien hoeveel bloemstukken er al staan.
Van over de hele wereld: Nederland, Duitsland, België, Frankrijk, Denemarken, Engeland, Argentinië, etc, etc.
Na deze rondleiding op naar de info centre om ons in te schrijven voor de 5K run van 18 Augustus.
Het is te hopen dat het dan niet zo warm en heet is als vandaag.
Dik 40+ en dat kun je wel merken.
Al het inschrijfgeld gaat naar het goede doel, om helemaal in Elvis stijl te blijven.
Na onze inschrijving de shuttle downtown, omdat we een afspraak hadden om 12.00 bij het restaurant van BB King.
Ik had kennis gemaakt met een Elvis fan uit Engeland via een Elvis Forum en we zouden lunchen bij BB King.
Het was heel gezellig.
Even wat eten en kletsen en je bent zo 2,5 uur verder.
Dit etentje en gesprek liep zo gemoedelijk dat het leek of we elkaar al jaren kenden.
Na de afscheid nog even lekker shops bekijken op Beale Street en dan de shuttle terug naar ons hotel.
In de loop van de avond de shuttle terug naar Graceland om eerst iets te eten en daarna het concert op het gras voor Graceland.
Een concert van The Imperials, The Stamp en The Sweet Inspirations.
Als eerste begonnen The Imperials.
Ondanks dat de heren al op leeftijd zijn, kunnen ze het nog steeds.
Heerlijk om te zien.
Als tweede The Sweet Inspirations.
Naar mijn mening kunnen ze nog steeds niet zingen.
Het zijn en blijven achtergrond zangeressen en zijn niet echt geschikt als lead zanggroep.
En als derde The Stamps.
Ook deze heren zijn al op leeftijd, maar weten ook nog steeds een fantastisch optreden neer te zetten.
Als verassing kwam Joe Guercio om alle drie te dirigeren tijdens het nummer Sweet, Sweet Spirit.
Je krijgt er gewoon kippenvel van.
Fantastisch om dit te zien en te mee mogen maken.
Na het optreden werd er de film That’s The Way It Is Special Edition getoond.
Een avond om niet gauw te vergeten.
Memphis, 15-08-2007
Voor het eerst in tijden lekker uitslapen.
Wij hebben vandaag weinig gepland.
Alleen de Candle Light Vigil van vanavond.
Vanmorgen maar even de shuttle naar down town, even wat eten op Beale Street.
Ook nog even bij Lansky Brothers geweest in het Peabody Hotel.
De man die Elvis kleedde, Bernard Lansky,werkt er nog steeds.
Op het ogenblik is hij als 80 jaar en werkt nog steeds alle dagen.
Het advies is vandaag gegeven om rustig aan te doen vanwege de extreme warmte.
109 Fahrenheit oftewel 42 graden.
In de afgelopen week al 5 doden door de hitte en vandaag is er alweer iemand overleden.
Een airco is echt geen overbodige luxe met dit weer.
Het is gewoon rustig aan doen en veel drinken.
Vanavond tijdens de Candle Light gewoon oppassen.
Wij lossen elkaar om het half uur af.
Kun je even wat afkoelen in de shops.
Anders is het niet uit te houden in deze hitte.
Om 18.00 zijn wij al aanwezig voor de Candle Light en het was al zeer druk.
Snel even wat eten en dan in de rij aansluiten, iets wat heel erg gezellig is.
Je hebt zo contact met andere fans, het maakt niet uit waar je weg komt.
Het voelt als 1 grote familie, allemaal komen we voor hetzelfde.
Elvis, ongelofelijk wat hij nu 30 jaar later nog voor elkaar krijg.
Zoveel mensen, je wordt er gewoon stil van, zo mooi.
I.p.v. om het half uur af te lossen hebben we besloten het maar om de 15 minuten te doen.
Om 20.15 begonnen de toespraken.
Tijdens de toespraak worden alle kaarsen één keer aangedaan om de wereld te laten zien hoe het is in Memphis tijdens deze Candle Light.
En voor al die fans die er niet bij kunnen zijn, om wat voor reden dan ook.
Zodat ook zij een gevoel kunnen hebben dat er aan ze wordt gedacht.
Fantastisch om al deze kaarsen te zien die dan in de lucht worden gehouden.
De Candle Light wordt live uitgezonden.
Om 20.30 begon de Candle Light officieel.
Het duurde toen nog 1,5 uur voordat we bij de Gates waren.
Voor de Gates blaas je de kaars uit om weer hem weer aan te steken met de fakkel die vanuit de Meditation Garden naar beneden is gebracht.
Deze fakkel wordt aangestoken met de eeuwige vlam die brand bij het graf van Elvis.
Al die kaarsen te zien branden en die hele stoet mensen die naar het graf lopen is fantastisch en niet te beschrijven.
Het is iets wat elke Elvis fan éénmaal moet hebben meegemaakt.
Daarna in stilte naar boven naar The Meditation Garden.
Het is gewoon niet te beschrijven hoe dit voelt, om met zoveel Elvis fans deze Candle Light te lopen.
In The Meditation Garden aangekomen is het even stil staan bij het graf (niet te lang om iedereen een kans te geven), even iets persoonlijks bij het graf achterlaten (een bloem of
iets wat jezelf hebt gemaakt) en dan in stilte terug naar beneden.
Daar staan dan nog vele duizenden mensen te wachten om ook hun groet te brengen aan Elvis.
Als men morgen weer komt, is het graf bedolven onder de bloemen en vele kado’s.
Even na middernacht zaten we weer in de bus naar ons hotel.
Dit jaar bijna 6 uur over de vigil gedaan. Dat viel ons eigenlijk best wel mee.
Memphis, 16-08-2007
Vanmorgen iets vroeger op om de shuttle van 08.00 naar Graceland te nemen.
En, zoals het al lange tijd gaat, liep dit ook weer niet zoals het moest.
De shuttle dienst begon officieel pas om 09.00 uur.
Maar door de vele klachten heeft men maar besloten om de shuttle dienst om 08.30 te laten beginnen.
Eerst even een hapje eten dan de kaarten halen voor de tour door Graceland.
Een traditie om op 16 August naar Graceland te gaan.
Voor de meesten is dit om afscheid te nemen, daar sommige vertrekken naar andere bestemmingen of naar huis.
En ook dit liep weer eens anders als normaal.
Deze kaarten worden geregeld door Arena Travel.
Normaal is het een complete tour Graceland, Automobile Museum, etc.), maar deze keer was het alleen maar Graceland zelf.
En, zoals verwacht, regende het weer klachten.
Dus alleen maar even de Graceland tour gedaan.
Het is fantastisch om al die bloemstukken op Graceland te zien.
Nog meer als het begin van de week.
Het graf van Elvis is dit jaar redelijk bedolven onder de bloemen en kado’s.
Niet zo erg als in 2005 toen het graf compleet onder een berg bloemen was verdwenen.
Ook ons kado stond er nog steeds, in 2005 was dat ook het geval.
Dit jaar een fotolijst met een foto van Elvis met de tekst: WE MISS YOU RIK AND TALITHA.
En zoals verwacht was het op de 16 Augustus zeer druk met fans die nog even afscheid kwamen nemen.
De meeste fans komen traditiegetrouw op de 16e.
Het was zo druk dat je met de tourbusjes in de file stond voor Graceland zelf.
Dat was in principe hun eigen schuld, daar ze de busjes veel te snel achter elkaar naar Graceland toe stuurden.
In de loop van de week, als de meeste Elvis fans weg zijn, gaan we zo wie zo nog een aantal keer naar Graceland.
En traditiegetrouw op de laatste dag dat we hier zijn.
Mits alles goed loopt.
Na ons bezoek aan Graceland in ons hotel even uitrusten voor vanavond.
Twee Elvis concerten in het FedExForum.
Mooi op tijd downtown om eerst even wat te gaan eten bij Hooters.
De naam zegt al genoeg, bediening door dames in hot pants en strakke shirts.
Wat wij aten is voor de Amerikaan een voorafje.
Curly Fries of te wel Friet in een krul. Lekker gekruid.
Heerlijk eten, maar je moet er niet te veel van hebben.
Daarna op naar het FedExForum voor de concerten.
Het ligt gelukkig op loopsafstand van Beale Street en Hooters.
Bij aankomst was het al behoorlijk druk, maar toch waren we redelijk snel binnen.
Entreekaarten werden gelukkig gescand, dus niets afgescheurd.
Een mooi aandenken om te bewaren.
Het FedExForum zat tot aan de rand toe vol, een SOLD OUT concert.
Stipt op tijd begint het 30th Annniversary Concert.
Het begint in de stijl van Aloha From Hawaii.
De aardbol en dan inzoomen op de USA, dan Tennessee en dan maar Graceland.
In Graceland zie je een impersonator zich klaarmaken.
Hij moet dan Elvis voorstellen die zich klaar maakt voor het concert.
Onder begeleiding van Jerry Schilling gaat men naar een helikopter die klaar staat.
Buiten worden ze opgewacht door Joe Esposito en met z’n drieen gaan ze in de helikopter naar het FedExForum, waar ze worden opgewacht door George Klein.
Met z’n vieren nemen ze de achterging en door de gangen gaan ze op weg naar het podium.
Plotseling zie je dan Elvis op het doek van links naar rechts over het podium lopen (beelden uit Aloha) en iedereen begroeten.
Doordat wij er dicht opzaten had het niet zo’n mooi effect, maar verder in de zaal leek het net of Elvis zelf aanwezig was.
Het gejuich toen daarna het doek omhoog ging, is iets wat niet te beschrijven valt.
Ook al die flitsen van de vele fototoestellen, gewoon fantastisch.
Het is niet anders te beschrijven.
Je krijgt er gewoon kippenvel van.
Een heel mooi beeld is het om al die mensen op toneel te zien die met Elvis te maken hebben gehad.
Joe Guercio, TCB band (James Burton, Glen D. Hardin, Jerry Scheff, Ronnie Tutt), Sweet Inspirations (Myrna Smith, Estelle Brown, Portia Griffin), The Imperials (Sherman Andrus,
Terry Blackwood, Joe Moscheo, Gus Gaches), The Stamps Quartet (Bill Baize, Ed Hill, Richard Sterban, Larry Strickland, Donnie Sumner), The Jordanaires (Gordon Stoker, Ray Walker,
Louis Nunley, Curtis Young), D.J.Fontana, Millie Kirkham
Met een special optreden van Priscilla Presley en Lisa Marie Presley die een nieuw nummer met Elvis heeft opgenomen.
Namelijk het nummer In The Ghetto.
Het nummer is heel goed gebracht, maar de clip is niet echt iets wat je bij blijft.
Dat had iets beter gekund.
Het concert begon om 20.00 uur en duurde tot ongeveer 23.00 uur.
Hier is een complete lijst van het optreden:
THE FED EX FORUM 8 PM CONCERT set-list:
CC Rider
Burning Love
You Gave Me A Mountain
Can't Stop Loving You
Johnny B Goode (all above with the TCB Band)
The Early Years - with DJ Fontana,The Dempseys...
Shake, Rattle and Roll
Heartbreak Hotel
Hound Dog
Love Me
Don't Be Cruel
All Shook Up
Blue Suede Shoes (1968 Elvis in the black leather)
Film Years -
Baby, I Don’t Care (Jailhouse Rock)
Teddy Bear (Loving You)
Jailhouse Rock (Jailhouse Rock)
Love Me Tender (Love Me Tender)
Rock a Hula Baby (Blue Hawaii)
Bosa Nova Baby (Fun in Acapulco)
Return to Sender (Girls, Girls, Girls)
I Got a Woman (Loving You)
Viva Las Vegas (Viva Las Vegas)
Las Vegas - with the TCB Band
That's All Right
Mystery Train
You Lost That Loving Feeling
Are You Lonesome Tonight
Wonder of You
Suspicious Minds
20 minute Intermission
In the Ghetto" - Lisa Marie's duet with Elvis
Lisa Marie talked to the audience.
Trouble - with TCB Band
Polk Salad Annie
Just Pretend
You Don't Have to Say You Love Me
Walk a Mile in My Shoes
Bridge over Troubled Waters
Peace in the Valley - with the Jordanaires
O Happy Day - with the Sweet Inspirations
He Touched Me - with The Imperials, Stamps
Sweet, Sweet Spirit - with the Stamps
How Great Thou Art - Elvis with the Jordanaires, Stamps, Imperials
If I Can Dream - with everyone including Millie Kirkham and the Sweet Inspirations
I'll Remember You - TCB Band and everyone
What Now My Love
A Big Hunk of Love
My Way
American Trilogy
Can't Help Falling in Love.
Toen moest iedereen het gebouw verlaten zodat men de boel kon klaarmaken voor het Midnight Concert dat zou beginnen om 23.59 uur.
Doordat iedereen eruit moest en dan de mensen die dat concert zouden bijwonen er weer in moesten, begon het concert pas om 00.30.
Een concert helemaal in Las Vegas stijl.
Het concert werd geopend door Joe Guericio Orchestra met een instrumentaal nummer.
Toen kwamen de Sweet Inspirations, gevolgd door The Imperials (allebei met 1 nummer).
Daarna begon het Midnight Concert in Vegas stijl.
Op zich een goed concert, maar toch was het gevoel daar, dat dit concert (wat 1,5 uur duurde) een beetje er doorheen werd gejaagd.
Weinig interessants en een beetje gehaast.
Toch een fantastisch concert en het idee dat je getuige bent van een heel uniek gebeuren.
Hier is een complete lijst van het Midnight Concert optreden:
Sweet Inspiration - with the Sweet Inspirations
This Train - with The Imperials
That's All Right - with Elvis and the TCB Band
Hound Dog
Don't Be Cruel
Mystery Train
Just Pretend
You Don't Have to Say You Love Me
Sweet Caroline
Polk Salad Annie
Heartbreak Hotel
One Night with You
Are You Lonesome Tonight?
All Shook Up
Blue Suede Shoes
Love Me Tender
Make the World Go Away
Don't Cry Daddy
In the Ghetto
Walk a Mile in My Shoes
I've Lost You
Bridge Over Troubled Water
Wonder of You
Suspicious Minds
Can't Help Falling in Love
Na het concert was het kijken of de shuttle bussen gingen.
Het vermoeden was dat ze niet meer gingen en dat werd ook weer eens bevestigd.
Arena Travel wist dat er mensen naar het laatste concert gingen, maar de bussen hielden er om 02.00 mee op.
Bij het Double Tree Hotel maar proberen een taxi te krijgen.
En dat is gemakkelijker gezegd als gedaan.
Na ongeveer een half uur wachten heeft iemand van het hotel ons weggebracht.
Het shuttle systeem dit jaar is gewoon waardeloos.
Om 02.45 waren we eindelijk in ons hotel.
Een lange en vermoeiende dag, maar een dag om nooit weer te vergeten.
Twee concerten op één avond.
Het was fantastisch om getuige te mogen zijn van dit stukje Elvis geschiedenis.
Memphis, 17-08-2007
Na een lange dag gisteren en een hele korte nacht, was het nu even uitslapen.
Maar om 11.30 stond de reis naar de Wolfchase Galleria Shopping Mall gepland.
Dezelfde mall als toen wij op 13 Augustus in Memphis aankwamen.
Het is echt een mall in Amerikaanse stijl, zo groot mogelijk en heel veel shops.
Even lekker gezellig winkelen, shop in en uit.
Na dit uitstapje weer naar ons hotel en dan de shuttle downtown.
In 2005 hadden we beloofd aan een medewerker bij Lansky Brothers om chocolade mee te nemen.
Dus deze belofte moesten we nu even nakomen.
Ze kende ons nog wel (na 2 jaar) en was er heel dankbaar voor.
Net voordat we weg zouden gaan kwam Joe Esposito nog even binnen.
Deze kans kregen we niet weer.
Snel Joe vragen voor een foto samen met Bernard Lansky.
Dit was gewoon geluk hebben om 2 legendes op 1 foto te krijgen.
Na de foto nog even een gesprek gehad met Elsie die we de choco hadden beloofd.
Bernard Lansky is nu al 80 jaar en werkt nog steeds fulltime in de zaak.
En voor zijn leeftijd ziet hij er nog behoorlijk fit uit.
Na dit bezoek nog even wat eten bij Hoooters en toen was het weer eens wachten op de shuttle bus, zoals gewoonlijk.
Vanavond eens lekker in ons hotel blijven en rustig aan doen.
Na de korte nacht van 16 op 17 Augustus eens lekker op tijd slapen.
Want morgen al weer om 06.00 uur op om de shuttle van 07.00 uur te nemen.
Als hij gaat om 07.00.
Memphis, 18-08-2007
Er was namelijke sprake dat de shuttle pas om 07.00 uur vanuit downtown zou starten en dan pas 15 minuten later bij ons hotel zou zijn.
En vanaf ons hotel is het nog een half uur naar Graceland.
We moeten al vroeg bij Graceland zijn, want om 08.00 begint de 5K Memorial Run.
En wat was de verbazing groot dat de shuttle er al vóór 07.00 stond en ook echt om 07.00 vertrok.
Ik denk dat veel mensen geklaagd hebben, want er waren meer mensen uit ons hotel die mee gingen doen aan die run.
Bij aankomst was het al behoorlijk druk.
Gauw de chip halen (voor de tijd) en dan naar de start.
Om 08.00 ging de run van start, een aantal van ongeveer 2000 mensen liepen mee.
Ondanks dat het al behoorlijk warm was (87F/30,5C) en het parcours redelijk zwaar (heuvel op en af) ging het behoorlijk goed.
5 Km of te wel iets meer als 3 mijl in ongeveer 30 minuten.
Ongeveer 15 minuten later kwamen mijn vrouw en haar vriendin over de finish.
Ze hebben het allebei behoorlijk goed gedaan.
Even snel wat drinken en wat eten (wat wordt aangeboden door de organisatie) en dan de shuttle terug naar ons hotel om te gaan douchen.
Even wat rusten en dan weer eens wachten op de shuttle (zoals de laatste tijd gewoonlijk is) om naar Graceland te gaan.
Vanaf Graceland lopen naar het Heartbreak Hotel om daar de shuttle naar de SUN Studio te nemen.
We gingen er vanuit dat het nu wel redelijk rustig zou zijn na de Elvis Week, maar schijn bedriegt.
Het was zeer druk in dat kleine gebouwtje.
Maar desondanks toch een tour genomen, waar het ook weer eens wachten was tot we aan de beurt waren.
Maar het is een tour wat het wachten wel waard is.
Dit gebouw was vroeger Taylor’s Cafe.
Het is fantastisch om de plaats de zien waar de Rock and Roll is begonnen.
Vele artiesten zijn hier begonnen: Carl Perkins, Johnny Cash, BB King, Jerry Lee Lewis en zeker de carrière van Elvis Presley.
De opnamestudio en het kantoor van Marion Keisker zien er nog steeds zo uit als in die tijd dat Elvis zijn opnamen maakte.
Een stukje muziek historie.
Het gebouw is sinds August 2003 een National Historic Landmark.
Vanuit de SUN met de shuttle van de SUN downtown om wat te gaan eten.
Het enige wat we tot nu aan toe hebben gehad is het eten wat we kregen bij de 5K run vanmorgen en dat was niet veel.
Dit keer niet gegeten bij Hooters maar bij BB King.
Gewoon iets kleins, maar wat is klein in Amerika??
Een behoorlijk bord vol voor alleen maar een broodje kip met wat friet.
Vind je het verwonderlijk dat die Amerikanen zo dik zijn?
Na het eten even wat rondsnuffelen op Beale Street en dan de shuttle naar ons hotel.
En wonder boven wonder duurde het niet lang voordat de shuttle er was.
Toen we terug reden was de lucht al aardig donker, er was regen en onweer voorspeld.
Wij moesten nog even wat boodschappen doen bij de supermarkt bij ons hotel, dus de regen moest nog maar even wachten.
Na boodschappen te hebben gedaan, blijkt het behoorlijk te regenen en te onweren.
En als het in Amerika regent en onweert dan gaat het ook behoorlijk te keer.
Het hotel was niet zover lopen, maar met dit weer toch net even iets te ver.
Maar door deze regen en onweer is de temperatuur met 20 graden gedaald naar 78F/25C.
Dit weer was te verwachten.
De hele dag was de temperatuur, met heatindex, rond de 114F/45,5C.
Deze temperatuur nu is gewoon een verademing.
Maar op de TV hadden ze het al weer over temperaturen van 100F voor morgen.
Van het ene uiterste in het andere.
Na ongeveer een half uur gewacht te hebben, werd het eindelijk wat droger. En konden we naar ons hotel.
Terug in ons hotel zijn de dames nog even gaan shoppen bij Graceland.
Morgen eindelijk eens uitslapen.
Memphis, 19-08-2007
Na uit te hebben geslapen (wat heerlijk is) de shuttle naar downtown genomen om daar de bus naar de STAX studio te nemen.
Hoezo ingewikkelde shuttle dienst?
De STAX Studio staat in een wijk waar je echt niet vrolijk van wordt.
Heel veel leegstand en dichtgetimmerde huizen.
En het is ook echt niet een buurt waar je ’s avonds laat nog even wat gaat wandelen.
Jim Stewart en zijn zuster Estelle Ax: samen de naam STAX.
Veel bekende artiesten hebben hier nummer opgenomen: Booker T. the MGs, Isaac Hayes, Otis Redding, Sam and Dave en natuurlijk Elvis Presley met de nummers My Boy, Promised
Land, Spanish Eyes, She wears My Ring.
De originele STAX Studio is in 1989 gesloopt.
In 2001 werd begonnen met de bouw van het Stax Museum en de Stax Music Academy.
Het museum opende in 2003 en is een replica van de STAX Studio (voormalig Capitol Theatre)
Helaas mocht je binnen geen foto’s nemen, zelfs niet zonder flits.
Andere museums mag het wel, maar helaas hier niet.
Na het bezoek aan deze studio de shuttle terug naar downtown om iets te gaan eten bij Friday’s, een restaurant naast het Double Tree hotel.
Ook hier typisch Amerikaans eten: veel en ongezond.
Na ons eten lopend naar het plaatselijk VVV kantoor, waar het eerste standbeeld van Elvis staat.
Het stond eerst aan Beale Street en is toen verplaatst naar waar het nu staat.
Onder het mom van dat het gerepareerd moest worden.
Dit beeld van Elvis in de 70’s ziet er stukken beter uit als het beeld wat er nu staat van Elvis in de 50’s.
Maar dat is persoonlijk.
Nu wij daar toch waren hebben we de kabelbaan naar Mud Island genomen.
Op zich een hele ervaring om op grote hoogte over de Wolf River te gaan.
Mud Island heeft een park (Missippi River Park), een museum (Missippi River Museum) en een Amphitheater met 5000 zitplaatsen.
Veel bekende artiesten hebben daar opgetreden: Stevie Ray Vaughan, Sting, Jimmy Buffett, Jethro Tull, Sex Pistols, Billy Idol, INXS, Hootie and the Blowfish, Carl Perkins.
Mud Island is een schiereiland met de Missippi rivier aan de ene kant en de Wolf River aan de ander kant.
Fantastisch om de geschiedenis te zien van de Missippi, een heel museum vol.
Er is zelfs een radarboot en een kanonneerboot uit de burger oorlog nagebouwd.
Je moet het die Amerikanen toegeven, ze willen hun geschiedenis wel bewaren.
Van kleine tot grote dingen.
Toen we het museum betraden leek het klein, maar wij zijn er toch meer als één uur geweest.
Dit was ook het enig goede aan het bezoek aan Mud Island.
Ook hier ging het (net zoals het al de hele week gaat) niet echt perfect.
Wil je koffie drinken in het restaurant, hebben ze geen koffie.
Vraag je om ijs, hebben ze ook niet.
En als je vraagt wat ze dan wel verkopen, kijken ze je aan met een gezicht.
Dan maar geen koffie of ijs.
Wil je buiten bij een frisdrankautomaat iets kopen, krijg je ook al niks.
Wel geld erin, niks eruit, zelfs je geld niet.
Als je bij de kassa waar je de ticket voor Mud Island hebt gekocht een klacht in dient, krijg je te horen dat je op het Mud Island zelf moet zijn.
Maar aangezien ze daar allemaal niet echt te genieten waren en we geen zin hadden om terug te gaan, hadden we daar geen zin meer in.
Dit bezoek aan Mud Island was één keer maar nooit weer.
Direct hierna naar de Missippi gelopen, want we hadden een boottocht met een radarboot.
Een tocht van 1,5 uur op de Missippi.
Een boot uit 1952 en het vaart nog steeds, een stukje Amerikaanse geschiedenis.
Deze tocht was georganiseerd door Arena Travel.
De bedoeling was dat je op eigen gelegenheid naar de boot moest komen, want er gingen geen shuttle bussen heen.
Vreemd, want je moest je er voor op geven.
En, zoals het al de hele tijd ging, reden er WEL bussen.
En zoals verwacht waren er weer heel veel mensen boos op de organisatie.
Zelfs toen we terug kwamen stonden er bussen.
Wij gingen toch niet mee, want wij gingen wat eten downtown, bij ons favorite restaurant Hooters.
Het is één van de restauranten waar het gezellig is.
Jammer dat dit soort restaurants niet in Nederland zijn, want reken maar dat het behoorlijk druk zou zijn.
Na ons eten de shuttle weer terug naar ons hotel.
En je raad het al: wachten, wachten en nog eens wachten.
Na een half uur kwam er een bus, maar die bracht alleen maar mensen naar Tunica.
De chauffeur zei dat er na 10 minuten nog een volgende bus kwam, maar na 25 minuten was er nog steeds niks.
Toen heeft iemand van Arena maar eens gevraagd waar die bus bleef.
Bleek dat er een bus op excursie was en die zou om 20.00 terug zijn.
Maar het was nu 20.30 en hij was nog niet terug, dus ze zaten met 1 shuttle bus minder.
De volgende shuttle die kwam zou ons naar het hotel brengen.
Komt er eindelijk weer een bus krijgen we te horen dat hij niet naar ons hotel ging.
Toen waren wij intussen 1 uur en 15 minuten verder.
Na wat praten tussen de chauffeur en de persoon van Arena ging hij toch bij ons hotel langs, maar hij moest eerst langs Graceland.
Terwijl als hij Union Avenue was afgereden wij binnen 10 minuten in ons hotel waren.
Doordat hij eerst bij Graceland langs ging duurde het nog eens bijna 45 minuten.
Met het wachten en het rondrijden duurde het bijna 2 uur! voordat we in ons hotel waren.
Maar ondanks deze waardeloze shuttle service een gezellig, maar drukke dag.
Memphis, 20-08-2007
Vandaag weer eens lekker uitslapen. Echte plannen hebben we vandaag niet.
Als eerste de tour van 14 Augustus afmaken.
Toen hadden we alleen maar Graceland bekeken en door de drukte is er van de rest niets meer terecht gekomen.
Als eerste de vliegtuigen bekijken.
De Lisa Marie en de Hound Dog 1.
Als je binnenkomt in de hal heb je het gevoel op een luchthaven te zijn.
Er staan een paar bankjes, een detectiepoort en een in checkbalie.
Nu de meeste Elvis fans weg zijn, is het behoorlijk rustig en kan je alles op je gemak bekijken.
De Lisa Marie is een fantastisch vliegtuig.
Elvis kocht het vliegtuig op 18 April 1975 voor $ 250.000 en heeft er $ 800.000 ingestoken om het naar zijn smaak te laten inrichten.
Als tweede de Lockheed Jetstar (Hound Dog 2).
In September 1975 kocht Elvis dit vliegtuig voor $ 899.702 en heeft het registratienummer laten veranderen in N 777 EP.
Dit vliegtuig is aan een onderhoudsbeurt toe.
Vooral de verf begint aardig los te laten, vooral bij de motoren.
Twee jaar geleden zag het er stukken beter uit.
Na ons bezoek aan de vliegtuigen is nu het automobiel museum aan de beurt.
Motoren, 2 raceauto’s (niet van Elvis, maar ter ere van), Ferrari Dino, de MG en de Jeep uit Blue Hawaii, beide Stutz Blackhawks, de beroemde Pink Cadillac,
Mercedes van Priscilla, een Lincoln Continental, een Rolls Royce en nog wat trikes, snowmobiles en andere kleine dingen waar Elvis mee rond reed op Graceland.
De trekpleisters van dit museum zijn toch wel de Pink Cadillac en de beide Stutz Blackhawks.
Twee jaar geleden stond alleen de Stutz uit 1973 er, nu ook die van 1969.
Na deze tentoonstelling op weg naar de volgende.
De jumpsuit tentoonstelling.
Deze tentoonstellling is in één woord adembenemend.
Fantastisch om een groot deel van de jumpsuits van Elvis buiten Graceland te zien.
De één nog mooier als de ander.
De Siscokid Suits, de Red Ladder Suit, Fringe Suit, Owl Suit, Chinese Dragon, King of Spades, Inca Gold, Flame, Indian Feather.
Gewoon te veel om op te noemen.
Er is maar één persoon die zo iets staat. En dat is Elvis Presley.
We hebben hier een behoorlijk lange tijd doorgebracht.
Na deze adembenemende tentoonstelling nog rustig even door de shops gegaan (heerlijk deze rust) en toen als laatste de tentoonstelling Elvis After Dark.
Een kleine tentoonstelling over Elvis leven ’s avonds.
Elvis leefde vooral ’s nachts.
Vanavond was op het nieuws dat er bij die tentoonstelling een 9MM wapen is gestolen.
Het lag in een vitrine en werd pas na 3 dagen!! door een Elvis fan opgemerkt dat hij gestolen was.
Toch wel een slecht stukje beveiliging aangezien er een bewaker zit en dat er beveiliging op de vitrines behoort te zitten.
Het is wel zeer interessant om te zien wat Elvis ’s nachts deed terwijl iedereen sliep.
Na deze tentoonstelling was het tijd om de shuttle naar ons hotel te nemen.
Het was al weer 16.30 en we hebben bijna de hele dag op Graceland Plaza rond gelopen.
Met het vele lopen en de warmte (104F/40C) was het wel een vermoeiende dag.
En voordat we terug konden naar ons hotel was het weer eens wachten tot de shuttle bus verscheen.
Er zijn al zoveel Elvis fans weg en nog loopt die shuttle service waardeloos.
Bij ons hotel nog even wat boodschappen doen en dan vanavond eens lekker lui voor de TV zitten niets doen.
Memphis, 21-08-2007
Nog twee dagen te gaan en onze Memphis reis zit er weer op, het is toch nog behoorlijks snel gegaan.
Als je eenmaal plezier hebt, let je niet op de tijd, dan vliegt de tijd voorbij.
Vanmorgen naar de Memphis Zoo geweest.
Ditmaal met de taxi, want de shuttle gaat er niet langs en er gaat ook geen bus heen.
De entree van deze dierentuin is helemaal gemaakt in Egyptische stijl.
Egyptische stijl omdat Memphis is genoemd naar de vrouw van Epaphus, de stichter van Memphis (Egypte).
Het eerste wat ons hier opviel was dat je de dieren van héél dichtbij kunt bekijken.
Vooral de tijgers en leeuwen, je kunt ze bijna aaien, wat nou niet echt verstandig zou zijn.
Veel van de dieren waren helaas niet buiten, vanwege de warmte (95F/35C).
Het mooiste was wel het panda verblijf.
Maar het is jammer dat deze dieren met uitsterven worden bedreigd.
Als laatste in de zoo was een tentoonstelling over nachtdieren.
Deze expositiehal was, om de nacht na te bootsen, behoorlijk donker.
Maar toch net licht genoeg om de dieren te kunnen zien.
Van vleermuizen tot allerlei kleine gronddieren.
Ondanks dat deze dierentuin niet zo groot is zijn wij er toch bijna 4 uur geweest.
Na wat te hebben gegeten de taxi gebeld en dezelfde chauffeur die ons heeft gebracht, haalde ons ook weer op.
Tijdens het gesprek met de chauffeur vertelden wij het verhaal van de concertavond.
Er zijn dus hier chauffeurs die, als je niet oppast, een poot uitrekken.
Expres omrijden om de klant meer te laten betalen.
Hetzelfde dat ze liever een klant mee nemen waar veel aan te verdienen valt, dan een kleine korte rit waar haast niets aan te verdienen valt.
Een zeer vriendelijke chauffeur, want hij gaf op de heenweg toe dat hij een afslag had gemist.
Toen we moesten betalen, moesten we minder betalen als op de meter stond.
Hij verontschuldigde zich meerder malen.
Als wij weer een taxi chauffeur nodig moesten hebben, konden we hem bellen.
Kun je zien dat er ook nog wel eerlijke taxichauffeurs zijn.
In ons hotel nog even lekker rustig aan gedaan.
Ook nog even lekker gaan zwemmen in het zwembad van het hotel.
Geen groot zwembad, maar voor de afkoeling is het wel lekker.
Daarna douchen en dan de shuttle downtown om even wat te gaan eten en dan nog even wandelen en shoppen op Beale Street.
Met nog 1 dag te gaan is het toch wel weer jammer dat deze vakantie voorbij is.
Memphis, 22-08-2007
Vandaag de allerlaatste dag in Memphis en traditiegetrouw zijn wij naar Graceland geweest.
Nog éénmaal om bij wijze van afscheid te nemen.
En wat zien wij bij het graf?
Het item dat wij op 15 Augustus tijdens de Candle Light Vigil bij het graf hebben achtergelaten, staat er nog steeds.
De berg bloemen is allang van het graf gehaald, alles is weer perfect in orde gemaakt.
Alle graven zijn weer tip top in orde en schoongemaakt voor de toeristen die nu Graceland bezoeken.
Ondanks dat de Elvis Week is afgelopen, is het nog steeds erg druk, gemiddeld komen er 3000 mensen per dag.
En dat is buiten de Elvis Week om.
Een medewerker van Graceland vertelde dat ze alleen al tijdens de Candle Light Vigil 50.000 mensen hadden.
Na deze allerlaatste keer Graceland te hebben gezien, de shops nog even door gelopen om te zien of er iets nieuws bij was gekomen wat er tijdens de Elvis Week nog niet lag.
Of kijken of items zijn afgesprijsd, wat ook meestal na de Elvis Week gebeurd.
Daarna de shuttle downtown genomen om nog even bij Lansky Brothers langs te gaan.
Daar hebben we het boek Elvis Fashion gekocht en laten tekenen door Lansky himself.
80 Jaar en een behoorlijk druk werkend mannetje.
Na deze ontmoeting en wat te hebben gegeten, zijn we naar het Fire Station Museum gegaan.
Een museum dat is gelegen in het oude brandweerstation downtown.
Fantastisch om te zien hoe vroeger de branden werden bestreden, van handgetrokken brandweerspuiten tot moderne brandweerauto’s.
Verder was er een collectie van meer als 900 miniaturen, van houten brandweerauto’s tot Dinky Toys.
Het leukste van dit museum was dat ze kinderen leren wat te doen als er brand uitbreekt in huis.
Er wordt dan een film getoond van een brand die thuis ontstaat.
Op dat moment wordt het warm tot zeer warm waar wij staan (en het is al zo warm buiten).
Je krijgt het gevoel midden in die brand te staan.
Je bent dan ook echt blij als die film is afgelopen, want het werd wel heel warm.
Daarna snel even wat afkoeling gezocht in de shop.
Na dit bezoek aan het museum hadden we nog behoorlijk wat tijd voordat de shuttle kwam (1,5 uur).
Ze hadden vandaag wel ineens een tijdstabel, zodat je wist wanneer er een shuttle kwam.
Dus nog even wat rond gekeken op Beale Street.
‘s Avons op Beale Street is het gezellig druk, veel zaken zijn open en de Blues muziek klinkt uit bijna elke zaak.
De tijd gaat snel voorbij.
De shuttle bus was vanavond eens een keer op tijd.
Voor de laatste keer de shuttle naar ons hotel.
Even nog iets eten bij KFC en dan de koffer inpakken, want morgen om 10.15 moeten we klaar staan voor onze busreis naar het vliegveld om aan onze terugreis te beginnen.
Het is jammer dat die dagen zo snel voorbij zijn gegaan, maar aan alles komt een eind.
Memphis, 23-08-2007
Vandaag is het zover, de terugreis naar Nederland.
De laatste kleine dingen inpakken en dan op weg naar de shuttle bus voor onze rit naar het vliegveld.
Om 09.30 zitten we in de lobby te wachten om de shuttle van 10.15 te nemen.
Het is nu toch echt wel voorbij.
Je begint nu eindelijk een beetje te wennen aan deze warmte.
Vanmorgen op het nieuws vertelden ze dat het vandaag (inclusief heatindex) 105F/40,5C zal worden.
En de hele week zal het nog warm blijven, van 96F/35,5C tot ongeveer 102F/39C.
Dat zal straks weer wennen zijn als we weer op Nederlandse bodem zijn, de verschillen zullen behoorlijk zijn.
Voor de verandering was de shuttle op tijd, hij stond er voor 10.00.
Vanaf ons hotel nog even langs het Wyndham Hotel en Double Tree en dan rechtstreeks naar het vliegveld.
Om 11.30 waren we aanwezig en in de rij aansluiten voor het inchecken.
En aangezien je maar 50 pond in je koffer mag hebben, was het wel weer spannend hoe zwaar je koffer zal zijn.
Twee weken in Amerika en je koopt al gauw veel items.
Gelukkig was de koffer van mij “maar” 43,5 en die van mijn vrouw 36,5, maar onze reisgenoot had 55.
Dat werd dus overpakken of $ 50,00 extra betalen.
Gauw wat spullen in de handbagage en de koffer was weer op gewicht.
Na deze handelingen was het verhaal van handbagage door de scanner, schoenen uit en samen met alle losse items in een bakje door de scanner.
Paranoïde zijn ze.
Daarna als eerste een bak koffie en een broodje halen bij Starbucks, want onze vlucht gaat pas om 14.41 plaatselijke tijd.
En, zoals het de hele vakantie al gaat, om 14.15 wordt gemeld dat onze vlucht is vertraagd tot 17.37 plaatselijke tijd.
Drie hele uren!!!
Als er ook iets fout gaat, gaat alles fout.
Hopelijk wordt deze vertraging gauw opgelost, want het ziet er naar uit dat wij onze aansluitende vlucht in Chicago gaan missen.
Het blijkt dat er slecht weer in de buurt van Chicago zit, er is zelfs een tornado waarschuwing van kracht.
Om 17.00 was het eindelijk boarding.
Zit je eindelijk in het vliegtuig, wordt er om geroepen dat er op Chicago alweer een tornado waarschuwing van kracht is.
Het vertrek is nu uitgesteld tot 19.00 plaatselijke tijd, dat wordt weer wachten
Zoals deze hele vakantie al: wachten, wachten en nog eens wachten.
Zit je net lekker, kun je weer uit het vliegtuig, dit is echt een vakantie met hindernissen.
Ben wel benieuwd hoe de rest van onze terugreis gaat verlopen, ik heb er een zwaar hoofd in.
Na een tijdje in de vertrekhal te hebben gezeten, blijkt onze vlucht te zijn verschoven (alweer) naar 21.15 plaatselijke tijd.
Dit gaat een zeer lange terugvlucht worden.
Pat, onze reisleidster, probeert van alles te regelen.
Na een tijdje komt ze met een oplossing.
We vliegen naar Chicago en daar zou pas een vlucht naar Heathrow vertrekken de volgende dag om 18.22 ’s avonds (plaatselijke tijd).
Dat wordt dus een volle dag rondhangen in Chicago.
Pat zal proberen om in Chicago een rechtstreekse vlucht te regelen naar Amsterdam via United Airlines, Northwest Airlines of anders de KLM.
Want een dag extra in Chicago betekent extra kosten.
Hotel, taxi van en naar het hotel, wij hopen dat ze iets kan regelen.
Want de vlucht van Heathrow naar Amsterdam kunnen we nu wel vergeten.
En het probleem is dat onze ticket na 24 Augustus niet meer geldig is.
Dat wordt voor Arena Travel weer een probleem om op te lossen.
We hadden onze reis naar Memphis dit jaar wel anders voorgesteld.
Om 21.00 uur was het dan eindelijk instappen en ongeveer 10 minuten later zijn we dan eindelijk vertrokken voor een vlucht van 1,5 uur richting Chicago.
Tijdens onze vlucht eerst in de verte wat onweer gezien, maar na 1,5 uur vliegen gingen we toch nog door een paar buien heen en dat is echt niet gezellig.
Doordat we de meeste onweersbuien hadden omzeild, duurde deze vlucht geen 1,5 uur maar drie uur!
Wij zijn nog lang niet thuis, dus wat staat ons allemaal nog te wachten?
Om 00.15 komen we dan eindelijk aan op Chicago O’Hare.
Eerst was verteld dat er wel een hotel beschikbaar was en nu krijgen we te horen dat er niks meer beschikbaar is.
Om een vervangende rechtstreekse vlucht te kunnen krijgen moeten we naar customer service, maar die gaat niet eerder open als 03.45 in de morgen.
Dat wordt dus weer overnachten op het vliegveld.
Chicago, 24-08-2007
Zoals het er nu naar uitziet vliegen we pas om 18.22 plaatselijke tijd, dus dat wordt de hele dag je hier maar zien te vermaken op het vliegveld.
Naar Londen wil wel, maar vanaf Londen hebben we geen geldig ticket meer.
Dat wordt voor Arena weer een probleem om op te lossen.
En zoals het er nu naar uitziet gaat dat wel lukken.
Eerst maar even iets zien te eten en drinken en dan even proberen om wat te slapen, op dit moment zijn wij al iets meer dan 18 uur wakker.
Pat en Talitha zijn om 06.00 bij KLM bezig om te proberen een rechtstreekse vlucht naar Amsterdam te regelen, helaas is dat niet gelukt.
Het is dus nu maar weer gewoon wachten, wachten en nog eens wachten.
Op het laatst weet je gewoon niet meer wat je moet doen.
Af en toe even een rondje lopen om je benen te strekken en om even wat eten en drinken te halen.
En af en toe iets slapen, want wij zijn nu al een behoorlijke tijd wakker.
Ik denk dat ik het nu ook maar even ga doen, een beetje slaap inhalen.
Pat heeft om 2.30 het voor elkaar gekregen dat we vanaf Heathrow een vlucht naar Amsterdam hebben, maar deze vlucht vertrekt pas om 18.35 plaastelijke tijd.
Wij komen aan op Heathrow (als alles volgens plan verloopt) om 08.15 plaastelijke tijd, dus dat wordt weer een hele dag rondhangen op dat vliegveld.
7 Uren in Memphis, ongeveer 18 uren in Chicago en dan nog eens ongeveer 11 uren op Heathrow, echt een reis met hindernissen.
Zodra we op Heathrow zijn kijken of we een vlucht eerder kunnen krijgen.
Tegen 14.00 alvast naar de gate gelopen vanaf waar wij vertrekken, even wat beweging.
15.15 Zoals het er nu naar uitziet zal de vlucht van 18.22 naar Heathrow op tijd vertrekken.
Het is te hopen, want we hebben nu al heel lang gewacht.
Om 17.30 eindelijk inchecken en om 18.25 reed het vliegtuig eindelijk.
Maar ook hier liep alles anders dan dat de bedoeling was.
Het was zo druk op het vliegveld dat ons vliegtuig pas om 19.30 het luchtruim koos.
Weer één heel uur vertraging.
Maar het ziet er naar uit dat wij op tijd (08.15 plaastelijke tijd) in Londen zullen aankomen.
Boven Canada spookt het behoorlijk.
Hier zitten nog een paar stevige onsweersbuien, het vliegtuig heeft behoorlijk last van turbulentie.
Na 3 uur en 15 minuten vliegen, op een hoogte van 10668 meter en met een snelheid van 927 km/u zitten we nu boven de Atlantische Oceaan.
De vlucht gaat redelijke snel.
Na even wat te hebben geslapen, vliegen we nu (met nog 44 minuten te gaan) boven Ierland.
Eindelijk om 08.19 plaatselijke tijd landen we op Heathrow, na een vlucht van 6 uur en 40 minuten.
Nu maar hopen dat onze bagage er is.
Wachten aan de band en gelukkig onze koffers zijn aanwezig.
Koffers pakken en van terminal 3 naar Terminal 4 aan de ander kant van het vliegveld.
Gelukkig gaat er een gratis trein, want het hele stuk lopen zagen we echt niet zitten.
Bij terminal 4 begonnen de problemen al weer.
Proberen om een eerdere vlucht te krijgen lukt niet, dus werden we in de standby gezet.
M.a.w. als 3 personen van die vlucht niet kwamen opdagen, dan mochten wij mee.
Koffers inchecken verliep ook al niet vlekkeloos.
Je mag maar 1 handbagage meenemen.
En aangezien onze reisgenoot 2 stuks handbagage had, werd het weer een probleem.
Ze moest 1 handbagage in een koffer stoppen, wat een probleem werd daar iedereen zijn koffers vol had.
Met een beetje praten werd het gelukkig opgelost.
En ook hier weer de veiligheidsmaatregelen net zoals in Amerika.
Alles losse items in een bakje, schoenen uit en de handbagage allemaal ook door de scanner.
Maar hier ging het er wat gemoedelijker aan toe als in Amerika.
Na al deze contoles eerst maar even iets eten, want van al dat wachten wordt je el een beetje gammel.
Daarna was het weer wachten, wachten en nog eens wachten.
Bij de eerste KLM vlucht die op het bord stond, meteen naar de gate, voor het geval 3 personen niet kwamen opdagen voor hun vlucht, maar helaas.
Er waren nog meer mensen op de wachtlijst en die gingen voor.
Direct onze tickets maar weer omgezet naar onze vlucht waar we officieel voor geboekt waren.
Vanaf nu is het weer wachten tot 18.35, wanneer onze vlucht gaat.
Eerst maar even wat slapen, want 5 uur wachten is een lange tijd.
Om 18.00 konden we eindelijk aan boord en om 18.45 (10 minuten vertraging wegens de drukte) eindelijk terug naar Nederland.
Na een vlucht van ongeveer 45 minuten eindelijk Nederlandse bodem.
Bijna 52 uur onderweg geweest, gerekend van 08.00 ’s morgens dat we opstonden in Memphis.
Gauw de douane door, bagage claimen en dan de trein naar Assen.
In de aankomsthal blijkt dat onze trein al over 4 minuten vertrekt.
We hadden geen zin om te rennen, dus dan maar de trein van 22.21 uur, één uur later.
Eerst maar even wat bijpraten, en een grote bak koffie.
De trein vertrok mooi op tijd, eindelijk iets wat weer goed liep, had er niet aan moeten denken als deze trein niet was gegaan.
Na een reis van 2 uur kwamen we eindelijk om 00.15 aan in Assen.
Nu maar hopen dat er nog een taxi is, want lopen daar hadden we echt geen zin in.
Gelukkig was er nog een taxi.
Toen we in Memphis om 08.00 opstonden heb ik de stopwatch aangezet om te zien hoe lang we over de terug reis zouden doen in totaal 57,5 uur.
Direct de koffers binnen en direct het bed in om slaap in te gaan halen.
Het was een fantastische vakantie, maar een vermoeiende vakantie.
Als we een volgende keer gaan, regelen we alles zelf, geen Arena Travel, zekere niet zoals het nu is gegaan.
Rik en Talitha Radema